Χθές για πολλοστή φορά ανασυντακτήκαμε, είδαμε το πρόσωπο μας στον καθρέφτη και πιέσαμε τον εαυτό μας να πιστέψει οτι το κύπελλο θα είναι για ακόμα μια φορά η σανίδα ελπίδας και σωτηρίας για την καταπονεμένη μας ομάδα και ξεκινήσαμε για το Δασάκι της Άχνας. Οι γνωστοί 150 καθήσαμε στις θέσεις μας ελπίζοντας οτι η ομάδα θα ρίξει λίγο φώς στη μαύρη πορεία μας.
6 μικροί πήραν θέση στην κερκίδα και για λίγο ξεκίνησαν να φωνάζουν για την ομάδα. Δεκτήκαμε το πρώτο τέρμα και σταμάτησαν. Δειλά δειλά ξεκίνησαν και πάλι να ψιθυρίζουν ενα σύνθημα αλλά η ομάδα μας είχε άλλη άποψη. Το 2-0 τους πλήγωσε και τους έκανε να σιγήσουν.
Η συνέχεια γνωστή. Η ομάδα που μπήκε στο 2ο ημίχρονο δεν μας εξέπληξε θετικά όπως το παιχνίδι με τη Δόξα. Βγήκε μια χειρότερη εντεκάδα χωρίς πάθος και θέληση έτοιμη να παίξει το ρόλο της αμυνόμενης για να κάνει προπόνηση ο Ερμής. Ένα σύνολο ασύνδετο με μια «άμυνα» να παραπαίει, ένα κέντρο γεμάτο κόφτες να μας κόβει την ανάσα και μια επίθεση ξεκομμένη να κρατά συντροφιά στον βαρεμένο τερματοφύλακα του Ερμή.
Φεύγοντας πέραν των 5 ειρωνικών μηνυμάτων που πήρα απο τον κάθε άσχετο, ακούω στο ράδιο τον κ. Γιαννέσκι να λέει οτι πρέπει να επικεντρωθούμε στο πρωτάθλημα, αφού είναι ο πρωταρχικός μας στόχος. Είπε κάποιος στον προπονητή μας οτι η Ένωση μόνο απο το κύπελλο μπορεί να διακριθεί; Οτι στο πρωτάθλημα μπορούμε μόνο μέχρι την 4 θέση; Οτι το κύπελλο είναι το καταπραυντικό μας κάθε χρόνο;
Είπε κάποιος στους παίκτες μας οτι η Ενωσάρα μας έχει ιστορία 41 χρόνια στην κατηγορία; Είναι αυτοί οι παίκτες που θέλουμε στο Παραλίμνι μας; Είναι αυτή η ομάδα που ονειρευόμαστε; Πραγματικά, μπορείτε να αφήσετε πίσω για λίγο τα φαντάσματα του Eli Gudman και του Nir Klinger, του πρώην προέδρου Δημητράκη Τσίσιου και της διοίκησης τους;
Μπορείτε να σταματήσετε να αναφέρεστε σε ατυχίες και τραυματισμούς και να δείτε εις βάθος το πρόβλημα της ομάδας μας; Δεν μπορεί να είμαστε άτυχοι 2 χρόνια τώρα. Και σίγουρα δεν μπορεί η ατυχία των τραυματισμών να παρουσιάζεται «τυχαία» φέτος. Ο κ. Φωτόπουλος κάνει σωστά τη δουλειά του; Προσωπικά δεν ξέρω. Δεν είμαι γυμναστής, ούτε και αθλητικός τύπος. Έχω μυαλό όμως και το βάζω να σκεφτεί. Ο πολυδιαφημιζόμενος αυτός κύριος, τον οποίον χόρτασαν τα μάτια μας να διαβάζουμε όλο το καλοκαίρι κατέκτησε με τον Παναθηναικό το double το 2004. Ωραία ως εκεί. Μετά πού πήγε; Εμφανίστηκε στην ομάδα μας σαν να είναι ο σωτήρας μας. Κάνει σωστά τη δουλειά του;
Διάβασα στο φόρουμ και τις απόψεις φιλάθλων για τους συχνούς τραυματισμούς μας. Το πιο κάτω είναι απο ένα χρήστη του φόρουμ μας:
«Απλά θεωρώ ως πολύ πιθανή εξήγηση ένα εσκεμμένο πρόωρο φορμάρισμα της ομάδας με στόχο τα καλά στην αρχή αποτελέσματα. Φυσικά ένα πρόωρο φορμάρισμα εμπεριέχει πολύ μεγάλα ρίσκα τα οποία ελπίζω ο προπονητής αλλά πολύ περισσότερο ο γυμναστής της ομάδας να έχουν προϋπολογίσει σωστά.»
Η πορεία της ομάδας και το σύνολο των τραυματιών έρχεται να επιβεβαιώσει τα πιο πάνω γραφόμενα στις 15/10/2009.
Πρέπει να αφήσει η διοίκηση τις δικαιολογίες, το κτίσιμο του νέου γηπέδου στην άκρη και να συγκεντρωθούν στο πώς να σώσουμε την ομάδα (αυτός είναι ο στόχος πλέον).
Πρέπει να καταλάβουμε οτι έχουμε γίνει πολύ μικροί. Κλείσατε τη Γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου, δώσατε μια πυξίδα και ένα χάρτη στις ακαδημίες και τις αφήσατε, τα τμήματα καλαθόσφαιρας και πετόσφαιρας ακουστά τα έχετε. Και το πιο σημαντικό… ο κόσμος. Παραλιμνίτες, καθαροί Ενωσίτες εδώ και ένα χρόνο δεν πατησαν το πόδι τους στο γήπεδο. Ανθρώποι που ακολουθούσαν την ομάδα ανελλειπώς δεν παρακολουθούν καν την Ένωση. Μικρά παιδιά στο σχολείο ντρέπονται να λένε οτι είναι με την Ένωση. Δεν το λέω εγώ. Ο αρχηγός μας ο Δήμος Γούμενος το είπε και συμφωνώ απόλυτα μαζί του. Πάρτε μέτρα, ανασυνταχτείτε και φτιάξτε την ομάδα. Η Ένωση αντιπροσωπεύει όλο το Παραλίμνι. Δεν δεχόμαστε άλλες εκπτώσεις για την ομάδα μας. Πιο πίσω είναι ο γκρεμμός.
Υ.Γ: Η χθεσινή σφαλιάρα ξεπέρασε κάθε όριο. Ο πόνος στη ψυχή του κάθε Ενωσίτη χτύπησε κοκκινο.
Read also
